Jihočeské divadlo i otoczna widownia

Pomysł, który wywrócił teatr na nice

Zwykły teatr zmienia dekorację. W 1958 Joan Brehms odwrócił to: zostawił ogród i obrócił widzów. Sam ogród zamkowy w Českým Krumlovie stał się scenerią — każdy obrót odsłania kolejny wycinek prawdziwego baroku, nie malowanego płótna. Wymyślił to łotewski scenograf, który po 1945 stał się wiodącą postacią wizualną teatru w České Budějovice (1907–1995), wraz z ówczesnym dyrektorem Jihočeského divadla Otto Haasem.

Czy ktoś był wcześniej?

Nikt — i to może brzmieć jak lokalny patriotyzm, ale przyznają to nawet inni. Widownia obróciła się tu po raz pierwszy 9 czerwca 1958 na premierze sztuki Günthera Weisenborna Zagubiona twarz. Fiński Pyynikin kesäteatteri w Tampere, często cytowany jako pierwsza otoczna widownia świata, miał premierę 16 czerwca 1959 — rok i tydzień później. Fińska widownia Ojanena była innej ligi: 792 miejsca i napęd elektryczny, podczas gdy Krumlov w pierwszym roku miał kilkadziesiąt miejsc i obracał się ręcznie. Dlatego o Tampere mówi się jako o pierwszej dużej otocznej widowni — a nawet angielskie źródła uczciwie dodają, że „wcześniej istniała w Czechosłowacji mniejsza widownia obracana ręcznie”. Ta mniejsza widownia obracana ręcznie to właśnie ta.

Czterdziestu, którzy pchnęli

Pierwsza improwizowana widownia mieściła ledwie sześćdziesięciu widzów i obracała się siłą ludzką: około czterdziestu ludzi musiało zmieścić się w konstrukcji i obracać ją tam i z powrotem. Czterdziestu ludzi pod sześćdziesięcioma widzami — proporcja, której żaden operator dziś by nie przeżył. (Kim dokładnie byli, źródła nie mówią; mówią tylko o „sile ludzkiej”.) W ciągu roku zbudowano widownię na czterysta, rok później na pięćset dwadzieścia pięć, a od 1960 przejął silnik elektryczny. Obsługa ręczna trwała dwa sezony.

Spór dłuższy niż era totalitarna, w której się urodził

Widownia stoi na osi barokowego ogrodu zamkowego — dokładnie tam, gdzie barokowy ogrodnik nie chciał żadnej budowli. Już w marcu 1990 pojawił się wniosek o przegląd pozwolenia na budowę, bo teren jest narodowym zabytkiem kultury, a widownia zaburza oś ogrodu. Od 1992 Krumlov jest na liście UNESCO, co też sygnalizuje problem. Od tego czasu pytanie brzmi, dokąd ją przenieść. Komisje ministerialne wielokrotnie skłaniały się ku pozostawieniu jej na miejscu; konserwatorzy przedłużają umowy; UNESCO ostrzega. Nowa widownia stanęłaby według szacunków najwcześniej za dziesięć lat. Jest zgrabny paradoks: budowla z lat 50., dziś sama traktowana jako wartość kulturowa, blokuje ochronę zabytku, po który ludzie przyjeżdżają do Krumlova.

Praktycznie dla gościa

Gra latem; bilety znikają szybko; mniej chodzi o to, co grają, niż gdzie. Gdy pada, spektakl idzie dalej. Jeśli wasi goście nie dbają, co zobaczą, ale chcą doświadczenia, którego nigdzie indziej nie dostaną — to jest to, póki jeszcze stoi.

Na miejscu

Pytania

Źródła