Jihočeské muzeum

Muzeum, które wyrosło z darów

Pierwsze zbiory otwarto dla publiczności wiosną 1877 w Domu pod Trzema Koronami obok ratusza, złożone z darów lokalnych mieszkańców i rodaków żyjących za granicą. Dary napływały tak szybko, że potrzebny był budynek — monumentalna neorenesansowa budowla przy dzisiejszej Dukelskej powstała w latach 1899–1901 i wkrótce otwarto ją dla publiczności.

Moldawity: zielone szkło, które spadło z nieba

W gablotach leżą moldawity — zielone szkło w pokręconych kształtach. To nie lokalny kamień w zwykłym sensie: stopioną skałę wyrzuciło w stratosferę uderzenie meteorytu w Bawarii prawie piętnaście milionów lat temu i spadła przez południowe Czechy. To zielone szkło należy do najczęściej oglądanych ekspozycji muzeum.

Emil Holub i czterysta złotych monet

Afrykański podróżnik Emil Holub zostawił muzeum dar czterystu złotych monet — i zbiór, który nadal kotwiczy sale etnograficzne. Związek Holuba z Budějovicami jest częścią tego, dlaczego muzeum czuje się mniej jak prowincjonalna gablota, a bardziej jak okno na szerszy świat.

Osiemset tysięcy obiektów — i to, co naprawdę widzicie

Zbiory przekraczają 800 000 pozycji. Na wystawie jest tylko ułamek. To normalne dla muzeów tej wielkości; wizytę zmienia świadomość, że reszta nie jest „brakująca”, lecz przechowywana, badana i okazjonalnie rotowana.

Dlaczego górnictwo srebra ustało, gdy miasto mogło bić własne pieniądze

Budějovice kiedyś biły własne srebrne monety. Mennica stała na Piaristickém náměstí. Dlaczego srebro z Rudolfova przestało płynąć i jak mennica miasta wpisuje się w tę historię, to jedna z nici, które biegną też przez rozdziały o Rudolfovie i Eliášovej sztolni.

Odłamek, który cofnął historię miasta o cztery tysiące lat

Wśród znalezisk archeologicznych są elementy, które przepisały, jak stara jest obecność człowieka wokół ujścia — w tym odłamek, który przesunął oś czasu o tysiąclecia. Obok nich leżą obiekty, których nawet archeolodzy nie potrafią jeszcze z pewnością nazwać.

W gablocie: posadzka z kościoła, którego już nie ma

Jedna ekspozycja zachowuje posadzkę z kościoła, którego nie ma. Patrzycie na powierzchnię, po której kiedyś chodzono w przestrzeni sakralnej, która już nie stoi — ciche przypomnienie, że muzeum nie dotyczy tylko tego, co przetrwało nad ziemią.

Na miejscu

Pytania

Źródła