Miejsce
Katedrála sv. Mikuláše
Kościół parafialny z 1265, po niszczycielskim pożarze 1641 przebudowany przez włoskich budowniczych w formę barokową. Relikwie patrona miasta, św. Auracjana, przybyły tu z rzymskich katakumb w 1644 — współczesna antropologia sugeruje, że najpewniej należały do kobiety.
Praktyczne info i jak się tam dostać →

Święty Auracjan — i dlaczego on
O życiu samego Auracjana nic nie wiadomo — jedynym źródłem jego kultu jest rzymska „authentica”, oficjalne świadectwo oznaczające jego szczątki w katakumbach jako szczątki męczennika. Uważa się, że żył w II–III wieku. To ani przypadek, ani unikat Budějovic: w XVII–XVIII wieku Rzym prowadził specjalną Kongregację do spraw Odpustów i Relikwii, która systematycznie weryfikowała i rozprowadzała tysiące anonimowych szczątków z rzymskich katakumb do katolickich ziem Europy Środkowej — tzw. „świętych katakumbowych”. Było to narzędzie kontrreformacji: po wojnie trzydziestoletniej świeżo rekatolicyzowane regiony (w tym południowe Czechy) potrzebowały nowych relikwii i nowych patronów. Auracjan nie został więc wybrany za konkretny czyn czy związek z miastem — był raczej darem, który przyszedł właściwym kanałem we właściwym czasie.
Konkretnie: w 1643 papież Urban VIII przekazał te szczątki (pierwotnie z tzw. katakumb Kaliksta) Ludvíkowi z Rosenheimu, prowincjałowi kapucynów w Czechach i na Morawach, pod warunkiem, że nie zostaną podzielone. Rok później, w 1644, dotarły z Rzymu do Czech i złożono je w klasztorze kapucynów św. Anny — tym samym, który kilka lat wcześniej (1641) przetrwał wielki pożar z lekkimi uszkodzeniami. Dopiero 4 sierpnia 1670 uroczyście przeniesiono je do kościoła parafialnego (od 1785 katedralnego) św. Mikołaja i oddano miastu; ten dzień nadal pamięta się jako święto. Dziś leżą w niszy przy baptysterium. Współczesne badanie antropologiczne wskazało, że szczątki najpewniej należały do kobiety — co nie umniejsza roli, jaką kult odegrał w tożsamości miasta.
Po pożarze 1641
Gotycki kościół parafialny spłonął w wielkim pożarze. Zostały tylko osmalone mury prezbiterium. Włoscy budowniczowie przekształcili potem kościół w formę barokową; Černá věž obok pozostała wolno stojącą dzwonnicą. Efektem jest sylwetka, którą widzicie dziś: barokowe ciało bez własnej wielkiej wieży i osobna renesansowa wieża strażnicza obok.
Na co zwrócić uwagę w środku
Barokowe wnętrze nagradza powolne oglądanie — ołtarze, sztukateria i nisza baptysterium z Auracjanem. Kościół stoi na miejscu pierwotnego kościoła parafialnego z założenia miasta w 1265, więc stoicie na najstarszym ciągłym gruncie sakralnym w historycznym centrum.
Na miejscu
Wnętrze jest barokowe, nie gotyckie — po pożarze 1641 z gotyckiego kościoła zostały tylko osmalone mury prezbiterium. Kościół nie ma własnej dużej wieży, tylko małą sygnaturkę; jego dzwonnicą jest Černá věž stojąca osobno obok. Relikwie św. Auracjana są w niszy po lewej południowej stronie baptysterium.
Źródła
- https://cs.wikipedia.org/wiki/Svat%C3%BD_Auraci%C3%A1n
- https://cs.wikipedia.org/wiki/Sv%C4%9Btci_z_katakomb
- https://budejovice.rozhlas.cz/ostatky-svateho-auraciana-patrona-ceskych-budejovic-vystavi-v-katedrale-7039871
- http://www.encyklopedie.c-budejovice.cz/clanek/svaty-auratian-auracian
- https://www.kudyznudy.cz/aktivity/katedrala-sv-mikulase-v-ceskych-budejovicich
- https://cs.wikipedia.org/wiki/Katedr%C3%A1la_svat%C3%A9ho_Mikul%C3%A1%C5%A1e