Solnice

Solnice to renesansowy budynek z 1531 na placu Piaristów, w którym dziś mieści się restauracja z własnym browarem — a piwo nie wchodzi beczkami, lecz rurami prowadzonymi siedemdziesiąt metrów pod brukiem placu. Z solą łączy ją głównie nazwa.

Budynek przetrwał niemal pięćset lat bez większych przebudów, a pod dachem ma czwartą najstarszą więźbę dachową tego typu w Czechach. Przez większość tego czasu była to miejska spichlerz, a według dyrektora archiwum Daniela Kovářa działała jak bank zbożowy: rejestry dłużnicze z lat 1550–1576 pokazują, że ludzie pożyczali tam zboże i później je oddawali.

Od 2019 mieści restaurację dla dwustu osób i za odnowę budynek zdobył tytuł Zabytku Roku. Piwo warzy się w sąsiednim domu na rogu ulic Hroznová i Česká.

Nazwa, która myli

Solnice stoi na Piaristickém náměstí od 1531, zbudowana przez miejskiego mistrza budowlanego Jakuba, gdy Budějovice rozszerzały majątek i ziemię. Sól składowano tu tylko przez krótki odcinek tego półwiecza; znacznie dłużej służyła jako spichlerz i zbrojownia. Nazwa i tak przylgnęła — i dziś większość gości słyszy „sól” i zakłada, że to cała historia.

Kamienne twarze na fasadzie

Trzy kamienne twarze różnej wielkości patrzą z głównej fasady; czwarta siedzi na zachodnim szczycie. Lokalna legenda łączy je z odważną zakonnicą, która zamknęła złodziei w kościele klasztornym — opowieść w pełni wśród budziejovickich legend. Historycy traktują maski jako renesansową dekorację architektoniczną; historia przyszła później i idealnie pasowała do twarzy.

Piwo pod rynkiem

Dziś Solnice należy do najbardziej znanych historycznych lokali w mieście. Kuchnia idzie za tradycją austro-węgierską z naciskiem na własny wypiek i wędliny. Piwo z browaru Solnice nie przychodzi w kegach, lecz rurą ułożoną 70 metrów pod brukiem Piaristického náměstí — linia jest wystarczająco mocna, by tłoczyć piwo na drugie piętro.

Na miejscu

Źródła