Duch na dworze Veita

Dwór Veita stał na praskim przedmieściu. Jego właściciel poza tym mieszkał w mieście, ale kiedyś zdecydował spędzić noc na dworze. Chciał sprawdzić pilność i uczciwość służby.

Wieczorem poszedł do przygotowanego pokoju, zamknął drzwi i położył się. Ledwie zaczął drzemać, gdy drzwi otworzyły się bez dźwięku. Na progu stała kobieta ubrana na czarno. Stała nieruchomo i milcząc patrzyła na mężczyznę w łóżku.

Właściciel poderwał się i rzucił ku niej. Ledwie się zbliżył, postać zniknęła. Ostrożnie znów zamknął drzwi i wrócił do łóżka. Ledwie się położył, drzwi otworzyły się ponownie i ta sama kobieta stała na progu. Wstał i poszedł do niej. Gdy się zbliżył, znów zniknęła.

Tej nocy nie spał. Rano zapytał służbę, czy ktoś wchodził do pokoju. Nikt się nie przyznał, a zamek nie nosił śladów siły. Od tego czasu wolał spać w mieście — i zostawił noc dworu temu, kto otwierał drzwi.