W Budziejowicach
Vodárenská věž
Pěšky 28 min
Na pierwszy rzut oka wieża z 1724 może wyglądać jak fragment zamku. W rzeczywistości to zabytek techniki, który pompował wodę z Wełtawy do miasta, w tym do fontanny Samsona. Nie była do picia. Wodę pitną miasto dostało dopiero w 1882, drugą, całkowicie osobną rurą kończącą się przy ulicznych fontannach. Rury do mieszkań dopiero od lat 50.
Vodárenská věž na brzegu Wełtawy przy Mánesova ulice wygląda jak ruina zamku, ale to maszyna wodna — od 1724 tłoczyła wodę do miasta dla fontanny Samsona. Pić jej nie wolno było. Woda pitna od 1882 szła drugą rurą do ulicznych fontann. Mieszkania podłączono dopiero od lat 50., więc nawet prababcie dzisiejszych mieszkańców nosiły wodę pitną z zewnątrz.
Praktyczne szczegóły
- Pěšky 28 min
- Godziny otwarcia: areál a venkovní stezka volně přístupné celoročně zdarma. Dovnitř jen s komentovanou prohlídkou, v sezoně zhruba květen–září
Na miejscu
Wieża stoi na prawym brzegu, sama na zagospodarowanym terenie, więc widać ją całą od dołu. Na ścianie od strony miasta jest duże sgraffito budziejovickiego malarza Richarda Kristinusa (1865–1926) — z daleka wygląda jak plama, z bliska czytelny jest herb miasta. Widać je tylko z tej strony; obejście wieży od tyłu i je przegapicie. Ścieżka edukacyjna okrąża wieżę w jedenastu przystankach; przy jednym możecie napić się z repliki historycznej fontanny, przy innym spróbować zasuwy. Za wieżą stoi posąg zwierzęcia, któremu publiczność w ankiecie nadała imię Čevava, oraz fontanna ukazująca obieg wody.
W środku wchodzicie 106 stopniami do starego zbiornika. Po drodze możecie dotknąć oryginalnego barokowego muru z 1721–1724 — najstarszej części, owiniętej, ale nie zniszczonej przebudową z 1882. Na górze jest miedziany tank, w którym wodę tłoczono i grawitacją spływała do miasta.